Zakres inwencji twórczej

Aluminiowe dachy i elewacje nie są niczym nowym. Pierwsze dachy kryte aluminium pojawiły się już pod koniec XIX wieku. Kościół San Gioacchino w Rzymie to tylko jeden z wielu przykładów użycia aluminium jako pokrycia dachowego. Początkowo materiał ten opanował przede wszystkim kościoły i gmachy przemysłowe o dużej połaci dachowej. Z biegiem czasu upowszechnił się także na budynkach mieszkalnych, zwłaszcza w dziedzinie renowacji starych obiektów. Nie działo się to oczywiście bez przyczyny, ponieważ za tym lekkim metalem przemawiają zalety wagi ciężkiej.

Aluminium jako surowiec wyróżnia się nie tylko stosunkowo niewielką wagą, co pozwala na obniżenie wymagań statycznych i dotyczących konstrukcji nośnej. Dużą zaletą jest także z pewnością możliwość realizacji ekscentrycznych i wyjątkowych form dachów. Obok względów estetycznych za dachem aluminiowym przemawiają także korzyści ekonomiczne: dzięki długiej trwałości, stabilności i możliwości łączenia z innymi materiałami w dłuższej perspektywie czasu można sporo zaoszczędzić. Fachowo zamontowany dach aluminiowy praktycznie nie wymaga konserwacji

Walcowana blacha aluminiowa w połączeniu z tlenem tworzy odporną warstwę ochronną,
która staje się tym twardsza, im jest starsza, i stale się odnawia, gdy zostanie uszkodzona przez czynniki zewnętrzne. Dzięki kolorowym lakierom dach można dopasować do otoczenia. Zapewnia to tę dodatkową korzyść, że jest on odporny na korozję wynikającą z działania czynników środowiskowych, jak np. kwaśny deszcz.

Pokrycie dachowe stanowi blacha aluminiowa o rozmaitych profilach i przekrojach. Jako materiał bazowy są stosowane pasy z wysokogatunkowego stopu aluminium o grubości około 0,7 mm, na które od spodu są nanoszone różne warstwy lakieru metodą coil-coating, a następnie dodatkowo utwardzane. Pasy aluminiowe mogą być formowane w dachówki łupkowe, romby, dachówki klasyczne lub stosowane jako pokrycie bez obróbki. Blachą aluminiową można pokrywać dachy o spadku do 10 stopni.